Να καταστρέφεσαι επειδή σταδιακά διαπιστώνεις ότι όλα είναι άκυρα και ασήμαντα; 
Να απολαμβάνεις την ανουσιότητα της ύπαρξης μέχρι να νιώσεις πως πράγματι δεν έχει κανένα νόημα;

Πάρε ένα παράδειγμα, οποιοδήποτε: Ένας άντρας είναι ενθουσιασμένος με μια γυναίκα, θέλει να τη γνωρίσει καλύτερα, να μπει στον κόσμο της, στη λεγόμενη «φωλιά» της. 
Και τελικά μπαίνει και βλέπει. Καφέ, πράσινη και λίγο κόκκινη είναι η φωλιά της. Εκφράζει το γούστο της. 
«Ακριβώς έτσι την ονειρεύτηκα τη φωλιά σου!» της λέει. 
Οκ, το είπε. Και τώρα; Τι κερδίζει από αυτό; Τίποτα. 
Εκτός αν εκείνη του πει: «Η φωλιά μου είναι κομπλέ τώρα, με εσένα μέσα». 
Τότε, έστω για μια στιγμή, μπορεί να νιώσει πως έχει βρει τη θέση του. 
Μια στιγμή χωρίς απογοήτευση. 

Ο Σίλερ μάλλον δεν απογοητεύτηκε ποτέ, όσο κι αν η ζωή τον χτύπησε. Του έφερνε θησαυρούς, του έφερνε σκουπίδια, αλλά δεν απογοητεύτηκε. Είτε κατάφερνε να μετατρέψει το τίποτα σε κάτι που άξιζε, είτε απλώς δεν μπορούσε. Έκανε ό,τι του επέτρεπαν το ταλέντο του και η στιγμή. 

Και μια φορά, μια γυναίκα μου είπε: «Είχα φτιάξει μια τελείως διαφορετική εικόνα για σένα, με βάση τα ταλέντα σου». Αυτό, όμως, αγαπητή μου, είναι δικό σου λάθος. Δεν φταίω ούτε εγώ, δεν φταίνε ούτε τα ταλέντα μου.