Η παχιά, καφετιά γη προετοιμάζεται για την άνθιση.
Και, παράξενο, είναι πιο όμορφη έτσι απ’ ό,τι αν τα λουλούδια ήταν ήδη εκεί. Με υπομονή, με μυσταγωγικό τρόπο, ετοιμάζει τα μεγαλείο της.
Όμως, μέχρι τότε, μπορείς να θαυμάσεις τους αγχωτικούς λαγούς, τα ζαρκάδια που κινούνται αθόρυβα, τα ρακούν που δεν βιάζονται ποτέ. Είναι πάντα εκεί.
Και ξέρεις ότι θα αντέξουν όλες τις εποχές, όλους τους καιρούς. Δεν χρειάζονται θερμόμετρο για να ζήσουν. Ούτε προστασία.
Το ίδιο και οι γύπες, οι αετοί, τα γεράκια. Το ίδιο και οι κύκνοι, οι πάπιες. Δεν χρειάζονται κανέναν σωτήρα. Δόξα τω Θεώ, ευδοκιμούν σε κάθε εποχή.
Αληθινά προοδευτικές υπάρξεις -ανθεκτικές, αυτόνομες, ελεύθερες.

Και μετά, υπάρχουν οι άνθρωποι. Οι οποίοι φοβούνται τον αέρα του Μαρτίου. Και του Απριλίου. Κουκουλωμένοι μέχρι τα αυτιά, μόλις η φύση ανασαίνει λίγο. Σκλάβοι του καιρού. 
Τα παιδιά των αστών, χλωμά και κουρασμένα, με φαρμακωμένους πνεύμονες από τον στάσιμο αέρα των δωματίων.

Αέρας, αέρας, αέρας!
Αέρα θέλουμε! 

Αλλά δεν θέλουν να το καταλάβουν.
«Ο άστατος καιρός είναι επικίνδυνος. Ο αέρας φέρνει κρυολογήματα. Η βροχή δεν κάνει καλό».
Μα γιατί δεν επεμβαίνει ο γιατρός;
Γιατί να τον νοιάζει;
Πληρώνεται για την αρρώστια, όχι για την υγεία.

Έξω φυσάει μαρτιάτικος άνεμος. Ειδικά λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.
Και παγώνουν τα δάχτυλα.
Ε και;
Ο λύγκας είναι έξω.
Ο αγριογάιδαρος είναι έξω.
Τα ρακούν είναι έξω.
Οι ανθεκτικοί.
Οι ελεύθεροι.

***

Η κυρία κάνει κομψές παρατηρήσεις για όλα εκείνα τα παράδοξα φαινόμενα, για τα οποία μιλάει ο κύριος. Αλλά παγώνει κι αυτή.
Ο κύριος την οδηγεί στο καφέ της πλατείας, για να πιει ένα ζεστό τσάι.
«Τι όμορφα, τι θαλπωρή», είπε, αναστενάζοντας. Τι καλός που είσαι μαζί μου αυτές τις κρύες μέρες του Μαρτίου»
Ίσως, όντως…να είναι η αρχή της άνοιξης, σκέφτεται - - -